Sites for Webmasters

Company News

  • June 2, 2008

     
     

Testimonials

  • Patty

     
     

Testimonials

Eurovisie Songfestival


Het Eurovisie Songfestival (ook wel geschreven als Eurovisiesongfestival om te voldoen aan de Nederlandse spellingsregels) is sinds 24 mei 1956 een jaarlijkse presentatie en competitie van liedjes, en wordt uitgezonden op televisie door heel Europa; sinds 1967 wordt het festival ook in landen buiten Europa uitgezonden. Verder is het festival op het internet te volgen. Het festival heeft de naam te danken aan het Eurovision TV Distribution Network, een onderdeel van de European Broadcasting Union (EBU). Aan het songfestival kan ieder actief EBU-lid meedoen, waardoor ook landen die buiten Europa liggen die mogelijkheid krijgen. Het gaat hier om Algerije, Armenië, Azerbeidzjan, Egypte, Georgië, Israël, Jordanië, Libanon, Libië, Marokko en Tunesië.
Geschiedenis
Het eerste festival, 1956
Deelnemers: België, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Nederland, West-Duitsland, Zwitserland
Het eerste songfestival, gebaseerd op het Italiaanse Festival van San Remo, was een geesteskind van de European Broadcasting Union. Het eerste festival vond plaats in 1956, toen zeven landen meededen, ieder met twee liedjes. Drie landen, Denemarken, Oostenrijk en het Verenigd Koninkrijk, werden gediskwalificeerd omdat hun aanmelding te laat binnenkwam.

Jaren 50
In 1957 kwamen de drie "verloren landen" erbij, en in het jaar daarna nog twee.

Denemarken (1957), Oostenrijk (1957), Verenigd Koninkrijk (1957), Zweden (1958), Monaco (1959)

Jaren 60
Al snel groeide het aantal deelnemende landen verder. De volgende landen debuteerden in de jaren 60:

Noorwegen (1960), Finland (1961), Joegoslavië (1961), Spanje (1961), Portugal, (1964), Ierland (1965)
In 1969 wonnen 4 landen, waaronder ook Nederland. Andere winnende landen waren Frankrijk, Spanje en Engeland {5}


Jaren 70
De volgende landen debuteerden in de jaren 70:

Malta (1971), Israël (1973), Griekenland (1974), Turkije (1975)
Sommige landen trokken zich weer terug. Denemarken deed tussen 1966 en 1978 niet mee omdat de Deense omroep het festival een toonbeeld van slechte smaak vond. In 1970 trokken de andere Scandinavische landen, Oostenrijk en Portugal zich eenmalig terug na het debacle van 1969, toen er op het festival in Madrid maar liefst vier winnaars waren. Datzelfde festival in Madrid werd geboycot door Oostenrijk, vanwege het regime van dictator Franco in Spanje. In 1976 wilde Liechtenstein meedoen maar omdat het land niet over een eigen nationale omroep beschikt kon dat niet doorgaan.

Het festival van 1956 was alleen op de radio te beluisteren, de jaren daarna werd het op televisie uitgezonden en in 1968 gebeurde dit voor het eerst in kleur.

Waren het eerst vooral de traditionele chansons die het goed deden op het festival, in 1974 won de Zweedse groep ABBA met Waterloo (en werd daarna wereldberoemd), en de intrede van popgroepen en daarmee een stuk modernisering. In 2005 werd deze plaat in het Deense Kopenhagen gekozen tot beste songfestivalhit aller tijden.


Jaren 80
In de jaren 80 kwamen er ook weer nieuwe landen bij:

Marokko (1980), Cyprus (1981), IJsland (1986)
Monaco trad terug uit het festival om uiteindelijk pas na maar liefst 25 jaar weer terug te keren in het festival. Tussen 1979 en 2004 heeft Monaco dus niet meer deelgenomen. Na het debacle van 1980 (voorlaatste plaats met 7 punten) keerde Marokko nooit meer terug naar het festival. Er wordt zelfs gefluisterd dat de toenmalige koning, Hassan II, zou verboden hebben dat Marokko ooit nog mocht deelnemen.


Jaren 90
In de jaren 90 kwamen er wederom landen bij:

Bosnië en Herzegovina (1993), Kroatië (1993), Slovenië (1993), Estland (1994), Hongarije (1994), Litouwen (1994), Polen (1994), Roemenië (1994), Rusland (1994), Slowakije (1994), (VJR) Macedonië (1998)
In 1992 waren er uiteindelijk 23 deelnemers, toen er zich nieuwe ontwikkelingen voordeden. Joegoslavië, of wat daarvan overbleef, zou voor de laatste keer deelnemen in 1992 met de zangeres Extra Nena. Op dat moment waren Slovenië en Kroatië reeds onafhankelijk en zonden het festival zelfstandig uit.

Een flinke groep Oost-Europese landen die lid waren geworden van de EBU, wilde meedoen. Omdat 30 of meer landen op het songfestival iets te veel van het goede was, werd er na een proef met een voorronde voor "nieuwe" landen in 1993 in Ljubljana besloten tot een nieuw systeem, waarbij de landen die in de onderste posities eindigden - dit wisselde door de jaren heen tussen 5 en 8 landen - een jaar moesten overslaan. Voor België leverde dit meteen in 1994 al een jaar bankzitten op, vanwege de laatste plaats voor Barbara Dex. In 1995 trof Nederland hetzelfde lot, doordat Willeke Alberti het jaar daarvoor flink onderuit was gegaan met de 23e plaats van 25 deelnemers.

In 1993 deden Kroatië, Slovenië en Bosnië en Herzegovina voor het eerst als onafhankelijke landen mee, en in 1994 volgden Litouwen, Estland, Roemenië, Polen, Rusland, Slowakije en Hongarije, enkele jaren later gevolgd door (VJR) Macedonië.

In 1993 was het tevens het laatste jaar dat Luxemburg, 5-voudig winnaar van het Eurovisie Songfestival, zou deelnemen aan het festival, daar het niet zeker meer wist of het aan de financiële verplichtingen zou kunnen voldoen wanneer het het festival zou winnen. Dit mag vreemd klinken aangezien Luxemburg een van de rijkste staten ter wereld is, maar de Luxemburgse publieke omroep, CLT is maar van zeer bescheiden omvang. Italië liet het na 1997 (na al enkele jaren te hebben overgeslagen) afweten. De reden hiervoor is nooit officieel aangegeven, maar de nieuwe EBU-regel dat alle landen het festival voortaan live moesten uitzenden en de beperkte reclamemogelijkheden zouden hierbij een rol kunnen hebben gespeeld. Daarbij is het songfestival bij het Italiaanse publiek vrij onbekend en verre van populair. Het is daarom voor de Italiaanse omroep RAI commercieel veel minder interessant dan het nationale San Remo-festival.

Overigens werd het afvalsysteem na enkele jaren tijdelijk (1997-2001) vervangen door een systeem waarbij de landen met het laagste puntengemiddelde over de laatste vijf jaar afvielen. In 1996 was er een interne voorronde waaraan alle landen die dat wensten mee mochten doen. Toen echter Duitsland, een van de grootste financiële ondersteuners van het festival, hierbij afviel werd besloten dat de vier landen die het meest bijdragen (naast Duitsland ook Spanje, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk) elk jaar mochten deelnemen, ongeacht hun resultaten. Deze regel werd overigens pas in 1999 van kracht en geldt nog steeds, maar kwam in het geding na het festival van 2005 toen deze landen de vier slechtste resultaten behaalden.

Vanaf 1997 ging het songfestival verder met zijn tijd mee. Beslisten hiervoor de jury's (bestaande uit een mix van vakmensen en mensen die juist niets met de muziekwereld te maken hadden) over de te geven punten, vanaf nu waren het de mensen thuis die door middel van televoting per telefoon, en later ook per SMS de winnaar konden aanduiden. In 1997 kon dit in slechts vijf landen, maar in 1998 deden bijna alle deelnemende landen hieraan mee, en sinds 2004 is televoting verplicht in alle landen.


Jaren 2000
De volgende landen debuteerden in de jaren 00:

Letland (2000), Oekraïne (2003), Andorra (2004), Albanië (2004), Wit-Rusland (2004), Servië en Montenegro (2004), Bulgarije (2005), Moldavië (2005),Libanon (2005) Armenië (2006), Georgië (2007), Montenegro (2007), Servië (2007), Tsjechië (2007), Azerbeidzjan (2008), San Marino (2008).
In 2004 was er opnieuw een golf van nieuwe deelnemers en ook Monaco kwam na een lange afwezigheid weer terug. Om dit mogelijk te maken werd het reglement grondig herzien. Voortaan zou er een voorronde komen, enkele dagen voor het festival, waaruit de 10 beste liedjes zouden doorstoten naar de grote finale. De landen die het voorafgaande jaar bij de beste 10 waren geëindigd kregen gegarandeerde toegang tot de finale.

Het festival van 2004 werd gehouden op 12 en 15 mei in de Turkse stad Istanboel en gepresenteerd door Meltem Cumbul en Korhan Abay. Winnares was de Oekraïense zangeres Ruslana met Wild dances. Opvallend is dat sinds de winnaar bepaald wordt door televoting, het visuele aspect, of de act, meer dan ooit van belang lijkt te zijn. Dit jaar was dat geen uitzondering: het winnende nummer werd gebracht met een wervelende dansshow. Nederland en België eindigden op dit songfestival in de lagere regionen (respectievelijk 20e en 22e plaats op 24 deelnemers in de finale) en moesten derhalve in 2005 aan de voorronde deelnemen.

Het festival in 2005 vond plaats in Kiev op 19 en 21 mei. Het was meteen ook een jubileum, namelijk het 50e Eurovisie Songfestival. Het evenement werd gewonnen door de Griekse Helena Paparizou met het nummer My number one. Wederom waren er nieuwe deelnemende landen (zie boven). Hongarije was na een afwezigheid van 7 jaar weer terug. Libanon zou eigenlijk het derde debuterende land zijn, met het hooggeprezen Franse liedje Quand tout s'enfuit met zangeres Aline Lahoud, maar Libanon wilde het liedje van Israël niet uitzenden omdat de Libanese omroep hier wettelijk niet toe gerechtigd is (zie ook: Libanon en het Eurovisie Songfestival). Volgens de reglementen echter moeten de deelnemende landen alle andere bijdragen uitzenden, zowel in de halve finale als in de finale. Ook Tsjechië zou voor het eerst deelnemen, maar liet reeds voor de diskwalificatie van Libanon verstek gaan. Daardoor was het aantal deelnemers uiteindelijk 39, een recordaantal.

Op 22 oktober 2005 was er een 2,5 uur durende jubileumuitzending 50 jaar Eurovisie Songfestival vanuit Kopenhagen, waarbij enkele ex-deelnemers waaronder Johnny Logan en Dana International optraden. De Zweedse groep ABBA won dit festival met hun lied Waterloo. Waterloo was in 1974 het winnende liedje van het Eurovisie Songfestival.

Ook in 2006 in Athene was er een debuterend land: Armenië. Dat land scoorde meteen een 8e plek en daarmee een direct ticket naar de finale van 2007. Winnaar werd de Finse band Lordi. Finland won het festival nooit eerder. Georgië zou dit jaar tevens een nieuwkomer zijn, maar de Georgische omroep had aangekondigd niet te kunnen voldoen aan de participatiekosten van € 50 000, maar heeft dan toch meegedaan. Oostenrijk heeft zich voor 2006 teruggetrokken omdat men het festival niet meer vindt passen bij de huidige Oostenrijkse muziekwereld. Voor meer over dit festival van 2006, zie: Eurovisie Songfestival 2006.

In 2007 deed Georgië wel mee. Ook Tsjechië (zie ook: Tsjechië en het Eurovisie Songfestival) debuteerde in 2007. In 2007 kwamen ook Oostenrijk en Hongarije terug op het podium in Helsinki. Voor 2008 toonde San Marino interesse om te debuteren. Italië wilde in 2008 na 10 jaar afwezigheid terugkeren. In 2007 won Servië het Eurovisie Songfestival. Op deze manier bleef de traditie van de 21ste eeuw overeind: telkens won een land voor de eerste keer.

De editie van 2008 vond plaats in Belgrado, Servië. Voor het eerst in de geschiedenis werden er twee halve finales gehouden: de eerste op dinsdag 20 mei, de tweede op donderdag 22 mei. De Nederlandse inzending, Hind met het nummer 'Your heart belongs to me', en ook de Belgische inzending, Ishtar met 'O julissi', sneuvelden tijdens de eerste avond. Nederland werd dertiende, België zeventiende. De finale werd gehouden op 24 mei en werd gewonnen door Rusland. Zanger Dima Bilan, die al eerder namens Rusland meedeed, won met het nummer 'Believe'.

Voor de 2009-editie in Moskou werd de jury opnieuw ingevoerd die voor het totale aantal punten voor de helft gaat meetellen met de televoting. Winnaar werd Alexander Rybak met Fairytale met 387 punten, de hoogste score tot nog toe.

This website template is released under a Creative Commons Attribution 2.5 License

We request you retain the full copyright notice below including the link to www.freecsstemplate.net. This not only gives respect to the large amount of time given freely by the developers but also helps build interest, traffic and use of our free and paid designs. If you cannot (for good reason) retain the full copyright we request you at least leave in place the Website Templates line, with Website Templates linked to www.freecsstemplate.net. If you refuse to include even this then support may be affected.

 advantages of a free template over paid one:

* *